door Renée de Haan
Het woord stukadoors is niet eerder zoveel gevallen na medio mei. Vrienden, familie en buurgenoten riepen van alle kanten: ‘Jullie groep was op televisie, in het Journaal.’ Het is natuurlijk onze groep niet, maar we geven altijd hoog op over Het Neerlandsch Stucgilde.
In alle bevlogenheid gaat er ook wel eens iets mis. Zo had Anton van Delden maanden tevoren gemeld dat er een speciale viering kwam van 25 jaar Stucgilde. Mochten we daarbij kunnen zijn, dan moest die datum tijdig aan ons worden doorgegeven. Vanwege veel andere afspraken.
We hadden niets vernomen, maar aan het einde van de beurs Monument riep een lid van het Stucgilde: ‘Tot vrijdag!’ Ik antwoordde gedachteloos: ‘Tot vrijdag’, want voor die avond hadden we een groep vrienden uitgenodigd om te komen eten. Deze aimabele man hoorde daar niet bij dus toch maar vragen: ‘Vrijdag ?’
Er volgde een uitleg over de viering in Doetinchem bij een net weer opengesteld kasteel. ‘Nou ja, we zijn niet geïnformeerd, misschien ook wel logisch’, reageerde ik losjes.
‘Wat?!!! Niet uitgenodigd. Jullie hadden boven aan de lijst moeten staan!’ Geroep op de stand, excuses van alle kanten en met klem werd benadrukt dat we echt aanwezig moesten zijn. Zo hartverwarmend dat je bijna blij wordt dat je bent overgeslagen.
De vrijdagavond naar zaterdag verplaatsen voor onze vrienden bleek een eitje. Vanwege die uitzending van Het Journaal. Stukadoors stonden ineens weer op het voetstuk waar ze ooit hoorden. Zo gingen we die vrijdag naar Doetinchem. Het voelde als een personeelsuitstapje zoals we dat zeker 35 jaar nooit meer meemaakten.
Lois Vlasblom was als voorzitter overal aanwezig en in een overgebleven moment konden we hem de brandende vraag stellen: ‘Hoe kwamen jullie ineens op televisie?’
Dat bleek een radio-uitzending voorafgaand aan de beurs die als tip was doorgegeven aan de collega’s van het Journaal. Die waren er als de kippen bij om binnen een paar uur hiervan een filmpje te maken. Het onmogelijke gaat dan ineens lukken. Een stukadoor die net die dag vrij had klimt op zijn ladder met mortel in de hand en vertelt spontaan over zijn vak. Het werd een pakkend geheel, met als komische slotzin dat je als restaurateur blij bent dat je kunt voorkomen dat er bij de bewoners tijdens het eten ineens een ornament op tafel ligt.
Mijn vrienden wilden die zaterdag alles weten over gips en kalk, tot ik uitriep dat het wel genoeg was en we gewoon lekker konden bijpraten. Dat ging goed totdat iemand een kippetje van gips in de vensterbank zag staan. Wat betekende dat?
Het is een relatiegeschenk van Jaap Poortvliet met een wijze boodschap over de kip en het ei. Een verwijzing naar zijn 80 kilo wegende kunstwerk, een levensgroot ei opgebouwd met banden van gips. Of we foto’s hebben… en na het zien van dit meesterwerk kwam dé vraag: ‘Wanneer was dit dan op televisie?’
Niet dus. Maar Jaap kennende staat hij direct klaar om voor de camera de kijkers mee te nemen naar het pluimveemuseum in Barneveld waar Het Ei zijn plek gevonden heeft. Zonder kip in dezelfde stijl. Maar stel dat het ei er eerder was dan de kip, dan staat ons nog wat te wachten.
Renée de Haan