Met wil en dank

door Renée de Haan

Vrouwen in de afbouw zitten vooral in de organisatie, op een enkele durfal na die even laat zien hoe je een mortel opzet tijdens de beurs Afbouw Vakdagen. Ik loop moeiteloos mee deze keer, na jaren ingewijd te zijn in de stuctechniek.
Alle informatie is als vanzelf tot mij gekomen. Dingen leren die je niet in je hoofd had. Het begon met de eerste loopbaan van mijn vriendje Matthijs die bij de STS ging werken, het bedrijfschap voor Stukadoors-, Terrazzo- en Steengaasstellersbedrijven. Dat laatste zei me niets, maar als vakantiewerk mocht ik de brieven tikken die waren blijven liggen en zo leerde ik over koude­bruggen en andere calamiteiten die zich in de bouw voordeden. Af en toe kwam Pim Metman als hoofdredacteur de drukproeven tonen van de nieuwe Mebest en dan keek ik er zijdelings naar. Accepteerde wel de feestjes en de vriendschappen.

We kregen een eigen woning in Den Haag, met ooit fraai gestucte plafonds die we restaureerden en dat smaakte naar meer. De slaapkamer met dat vlakke plafond moest romantisch worden met een sierlijst en hoekelementen van druivenbladeren. Hoe we ze vonden weet ik niet meer, wel dat het een hele uitkienerij bleek om ze te plaatsen. Bij de emigratie naar Italië lieten we deze verrijking van het huis achter. Maar namen een soort art deco hoofd van een dame mee dat als ornament aan de wand hing.

Eenmaal verhuisd naar Toscane bleef die vrouw wachten op een plekje ergens aan een muur. Onze zoon ging haar schilderen zodat de ogen s­prankelden en ze vond dus haar prominente plek. Kleurrijk en daarmee sprekender dan ooit.
En dan komt het moment dat een appartement in onze Italiaanse woning een strak gepleisterd plafond krijgt en ik zucht: ‘Waar zijn de ­druivenbladeren?’ Dezelfde lijst van toen vinden we bij een leverancier uit Limburg. Het is nog een restant strekkende meters inclusief de druiven als hoekornamenten. En dat komt allemaal naar Italië en wordt met hetzelfde gepuzzel van destijds aangebracht. Na deze persoonlijke retro gaan we naar de Afbouw Vakdagen.

Op het stukadoorsplein ligt pontificaal ons ornament, het vrouwenhoofd in restauratie. Drie passen verder komen we bij een stand waar de sierlijst met druiven herkenbaar uit het assortiment springt. Natuurlijk even vertellen dat wij die tweemaal hebben toegepast, onze favoriet. De standhouder peinst: ‘Ja ik herinner me de bestelling. Maar ik heb nooit begrepen waarom dat via mij in Limburg moest. Ik koop die van een prachtig bedrijf in Colle di Val d’Elsa.’

Dat is dus drie kwartier bij ons vandaan. Hoe mondiaal kun je zijn? Wij ­hadden uiteraard gezocht naar sierlijsten in Italië, maar dit bedrijf komt ­nergens in sites naar voren. Dus mijn respect groeit voor Decorstuc dat dit over alle grenzen heen heeft weten te vinden, jaren terug. Zodat wij er volop van mochten genieten, in Den Haag en nu in Toscane. Met soms teveel l­essen over stucwerk, die ik nu met wil en dank omhels. Want we hebben het ­mooiste plafond van de hele buurt.

In volgend nummer:

• Projecten
• Bouwcenter Expo Nieuws
• Aanpak gevels